અવિરત હતો સમય અને અનંત એના દરશ,
માપ્યો એને સદી ઓ માં, ને કર્યાં એના વરસ,
સમય ને સમજ્યો માનવ જાતે, વાત કરું એની સરસ,
ચોવીસ પખવાડિયા ને બાવન અઠવાડિયા માં માપ્યું આખું વરસ
અઠવાડિયા ના દિન સાત, ને દિન ના કર્યાં દિવસ ને રાત,
સંધ્યા લાવે કાળી રૈના, ઉષા સંગ પરભાત
દિન ના કર્યાં આઠ પ્રહર ને ચોવીસ કર્યાં તાસ,
આટઆટલું મથ્યા છતા પણ મળી ના હૈયે હાશ.
સમય નથી મળવા નો કહી ને ઊર્મિ ઓ ને રોકે,
અનંત સમય ના ટુકડા કરી ને હવે રડે છે પોકે ?
-શ્રેયસ મન
